به اميد هدايت

دعا نما

نرگس هدايت پناه — Wed, 01 Feb 2012 22:05:00 GMT

دعا نما که شه تک سوار برگردد

دوباره مژده ي سبز بهار ، برگردد

ميان وسعت اين شوره زار ، برگردد

به لطف و مرحمت کردگار ، برگردد

و التيام دل بيقرار ، برگردد

دعا نما که به امداد زينب کبري

مفسر لغت اضطرار ، برگردد

عزيز غايب در انتظار ، برگردد

نداي حق طلب ذوالفقار ، برگردد

دعا نما که صداي چکيدن باران

دعا نما که عزيز غريب مصر وجود

دعا نما که به احياي ياد خون خدا

دعا نما که براي وضوي هر ديده

طلوع شمس عدالت ،خروش آزادي

• گوهر خدمت

نرگس هدايت پناه — Thu, 26 Jan 2012 19:26:00 GMT

تو ميداني در اين كاخ - كه تمامي اسباب و لوازم آسايش و رفاه و شادكامي در آن مهيّاست - تنها يك شبانه روز ميهمان اي و فردا ناچار آن را ترك خواهي گفت؛ در حالي كه اجازه داري به

اندازه ي توشه ي يك مسافر، به ميزان گنجايش دست ها و جيب هايت... از هر چه بخواهي، با خود ببري.

در آستانه ي در ايستاده اي و به درختان انبوه و سرشار از ميوه ي باغ چشم دوخته اي... كه صدايي تو را به خود مي آورد: بيا تو! چرا معطّل اي؟

گامي به پيش مي نهي و صداي بسته شدن درهاي عظيم باغ را پشت سرت مي شنوي... و آن صدا دوباره ادامه مي دهد: خود بهتر مي داني كه يك شب بيش تر در اختيار نداري. فردا معلوم نيست

چه ساعتي دنبالت مي آيند و تو را بر مي گردانند. بنابراين، از اين فرصت بايد بهترين استفاده بكني!

گل هاي با طراوت و شاپرك هاي رنگارنگ و جويبار شفّاف و زلال را - كه از وسط باغ روان است – از مقابل نگاه مي گذراني و به قصر پا مي نهي. اين جا... سرسرايي است با شكوه كه

پرده هاي مخملين و تابلوهايي خيال انگيز بر در و ديوار آن آويخته و فرش هاي نفيس بر زمين گسترده اند...ميزهايي كه ظرف هاي متعدّد خوردني ها و نوشيدني ها بر آن چيده شده است. همه

چيز زير نور چراغ مي درخشد و آرامشي روح بخش حكم فرماست.

كنار ميز مي ايستي و به ظروف بلورين و ميوه هاي تازه و تزيين شده ي آن خيره مي شوي. به آرامي، حبّه ي انگوري را ميان انگشتان مي چرخاني و به دهان نزديك مي كني.

_ دينگ!

اين صداي تك ضربه ي ساعت ديواري است كه به تو تكاني مي دهد؛ گويي بانگ مي زند: وقت را تلف نكن!... جاهاي ديگري هم هست!

به چشم انداز دور دست مي نگري. دانه ي انگور از ميان انگشتانت رها مي شود و تو دوباره به رفتن ادامه مي دهي.

اين جا، در ميان اتاق با شكوهي ديگر در درون گنجه، لباس هاي رنگارنگ از پارچه هاي مختلف و مدل هاي متنوع... چشم را خيره مي كند و تخت خوابي نرم و راحت با پوششي پُر نقش و

نگار، حسّ يك خواب دل پذير را در وجودت بر مي امگيزد.

آن سو تر... داخل ويترين ها، اشيا و ظروف قيمتي هوش را از سر مي برد. ظرفي را در دستان خويش مي چرخاني و بر مي اندازي مي كني.

_ دينگ! دينگ!

يك بار ديگر ضربه هاي ساعت ديواري تو را به خود مي آورد: حواست به زمان باشد! ...فرصت را از دست نده! جاذبه هاي باغ، سر گرمي ها، وسايل تفريح و بازي...
بوي مطبوع غذا همه جا پيچيده است، خوراكي ها و ميوه هاي لذيذ...

پوشيدني ها و زيور آلات، گنجينه ها و اشياي قيمتي...

احساس شيرين و دل چسب و جلوه ي محسور كننده ي اين همه جاذبه تو را كاملاً به خود سر گرم داشته است.

_ دينگ! دينگ! دينگ!

_ چه زود اين همه ساعت زود گذشت!

قصر و هر آن چه در آن است... لحظه اي، در ذهنت به چرخش در مي آيد...

_ نه!نه! عاقلانه نيست كه فرصت يك شبه را صرف تفنّن و سر گرمي و خوردن و آشاميدن كنم. بايد از همه ي اين ها بگذرم. دنبال بُردني ها باشم. چيزهايي كه مي توانم با خود بر دارم.

بايد ببينم با ارزش ترين چيز كدام است؟! ظروف عتيقه؟! تابلوها؟! فرش؟! چلچراغ؟! يا نه؛ اصلاً...جواهر؟ براي دست يافتن به جواهر، كجا را بايد جستجو كرد؟ چه كسي مي داند گنجينه هاي

اين قصر كجاست؟

* * *
قصّه ي آن قصر با شكوه و مجلّل، حكايت دنياست... و فرصت يك شبه، عمر ما. اين مجال را صرف چه كنيم و به دنبال كدام گوهر بگرديم كه ارزش اندوختن و بردن داشته باشد؟!

اين سؤالي است كه از گوهر شناسان هستي، ائمّه ي اطهار عليهم السلام بايد پرسيد.

اگر از پيشگاه مولايمان امام صادق عليه السلام بپرسيم: فرصت عمر را صرف پيمودن كدام مسير و اندوختن كدام گوهر بايد كرد؟ پاسخ خواهند داد:

«لَوْ أدْرَكْتُهُ لَخَدَمْتُهُ أيّامَ حَياتي.»

«من اگر به روزگار او برسم، همه ي عمر خويش را در خدمت بدو خواهم گذراند.»

پس چه نيكوست كه ما نيز به تأسّي از راه شناسان كاردان چيره دست هستي، خدمت و تلاش در مسير رضاي مولايمان امام عصر عجَّل الله فرجه را چون گوهري بي بديل، قدر بدانيم!

برگرفته از كتاب «مهربان ترين پدر»

1.بحار الانوار 148:1،ح23.

سهراب..

نرگس هدايت پناه — Sun, 22 Jan 2012 22:58:00 GMT

زندگي درک همين امروز است....!

فدک؛ فريادي فراتر از ميراث

نرگس هدايت پناه — Sun, 22 Jan 2012 20:31:00 GMT

فدک؛ فريادي فراتر از ميراث

"کنون خلافت را همچون اشترى مهار کرده و جهاز بر نهاده، در اختيار گير! اما روز حشر بي گمان فرا خواهد رسيد. و بدان که دادگرترين حاکم، خداوند و دادخواهترين مدعّى، محمّد و بهترين ميعادگاه قيامت است و در آن روز، تباهکاران به زيان در خواهند ماند."

فرازي از خطبه ى فدکيه حضرت زهرا(عليها السلام)

آخرين روزهاي زندگاني فاطمه زهرا (عليها السلام)، با غصب خلافت و تحريف پيام پيامبر پيوند مي‌خورد. در روزهايي که حکومت، تلاش بر به انزوا کشيدن علي (عليه السلام) دارد، فدک اهميتي دو چندان مي‌يابد. فدک(1)، سرزمينى است که پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله و سلم) آنرا به فاطمه (عليها السلام) هديه فرمود. ليکن پس از وفات رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم)، دستگاه خلافت آن را مصادره کرد. در مقابل، حضرت زهرا (عليها السلام)براى مطالبه حق خود اقدام نمود و ادعاى مالکيت آن را مطرح کرد؛ ولى حکومت، ادعاى آن حضرت را نپذيرفت.اما شايد هدف اصلي فاطمه (عليها السلام)و تلاش خستگي ناپذير وي در آن ايام در پس پرده بحثها پنهان مانده باشد.قطعا بازگشت به سخنان فاطمه (عليها السلام) در آخرين روزهاي حيات، روشنگر راز اعتراض اوست.

بررسي خطبه حضرت زهرا (عليها السلام)،که در مسجد نبوى، روياروى خليفه و در حضور جمعيت انبوهى از مهاجر و انصار ايراد شد، زواياي مهمي از اين مطالبه را روشن مي‌سازد. در اين خطبه، که به "خطبه فدکيه" مشهور شد، بيشتر سخن، در مدح على(عليه السلام) و ستايش موضع گيرى هاى اسلامى و جاودانه ى او و اثبات حق اهل بيت رسول (صلي الله عليه و آله و سلم) مي‌باشد؛ آن جا که مى گويد: "آنها وسيله ى رسيدن انسان‌ها به خداوند و خاصان و پاکان اويند و گواهان غيب الهى و ميراث بران خلافت و حکومت پيامبرانند."

از سوي ديگر، اين خطبه سرزنش و نکوهش مسلماناني را که تعاليم پيامبراکرم (صلي الله عليه و آله و سلم)را به فراموشي سپرده اند، در بر دارد: "آنان به نگون بختى درافتاده اند و ناشايستى را به خطا و بى تدبير برگزيده و به آئين گذشتگان خود، بازپس گشته اند و به قصد آب، به آبشخور ديگران دست يازيده اند و امر مهم خلافت را به نااهل آن سپرده و با اين کارها، به فتنه ى عظيمى فروافتادند." سپس صديقه طاهره (عليها السلام) به انگيزه هاى شومى که عده‌اي از مسلمانان را به ترک قرآن وامى دارد، توجّه مى دهد و بالاخره مخالفت آشکار آنان را نسبت به حکم و فرمان الهى در باب خلافت و امامت، بيان مى دارد.

به خوبي مشخص است، اين جملات بيشتر از آنکه به مطالبه زمين فدک بپردازد، به نقد سياست حاکم مربوط مي‌شود. دغدغه اصلي فاطمه(عليها السلام) ميراث نيست، بلکه جدايي اسلام از کفروايمان از نفاق است.هدف والاى فاطمه (عليها السلام)،که قدرت طلبان به خوبى آن را مى شناختند، اثبات ميراث و مال پدرى نبود، بلکه وى همت در محو آثار انحراف پس از رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلم) بسته بود. اما رسيدن به اين هدف، نه با ارائه مدارک در خصوص مالکيت فدک، بلکه به اين وسيله ممکن بود که وى از گمراهى و خطاکارى مردم، شواهد زنده اى ارائه دهد و اين دلايل را در پيشگاه تمامى امت اقامه نمايد. نقش فاطمه (عليها السلام) اين بود که اموالى را که حکومت از او گرفته بود، مطالبه کند و آن را مقدمه اى براى مناقشه در مساله اى اساسى، يعنى خلافت، قرار دهد.

از اين روست که سالها بعد وقتي که هارون الرشيد، خليفه عباسي، از امام موسي بن جعفر (عليه السلام)ميخواهد که آن حضرت مرزهاي فدک را مشخص کند تا به ظاهر، فدک را به فرزندان حضرت زهرا (عليها السلام) باز گرداند، امام (عليه السلام)در بيان مرزهاي چهار گانه فدک، مرزهاي کل سرزمين اسلامي را معرفي مي‌کند.(2) در حقيقت جواب امام هفتم (عليه السلام)پرده از چهره باطني قيام حضرت فاطمه زهرا(عليها السلام)، که همانا اعتراض بر غصب خلافت است، بر مي‌دارد و بدين سان مرزهاي سياسي فدک از مرزهاي طبيعي و جغرافيايي آن جدا مي‌شود.

بنابر اين، فدک سمبلى از معنايى عظيم است که هرگز در چهارچوب آن قطعه زمين تصاحب شده حجاز نمى گنجد. اين موضوع مهم، معناى پنهان فدک است که نزاع مربوط به آن را، از قالب مخاصمه اى سطحى و محدود، به جانب قيامي وسيع و پردامنه سوق مى دهد. آري، منازعه ى فدک قيامى عليه اساس حکومت است و فرياد آسمان گيرى است که فاطمه (عليها السلام) خواست به وسيله ى آن سنگ کجى را که حکومت پس از پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) بر آن بنا شد، در هم فروشکند.

(برگرفته از "فدک در تاريخ"، تأليف:"آيت الله شهيد سيد محمد باقر صدر"، ترجمه محمود عابدي، (با اندکي تصرف و اضافات))

منتظراااااااااااااااان.. منتظريد؟

نرگس هدايت پناه — Sun, 22 Jan 2012 20:24:00 GMT

تا وقتي گفتارمان ، گفتار نيست …

چشمانمان ، چشم نيست …

گوش و زبان و اعضاء و جوارحمان منتظر نباشند ، او نمي آيد!

آنقدر مرد نبوديم که سيصد و سيزده نفر مريد آن مراد باشيم ! اصلا مريد نيستيم ! آخر اگر او را ميخواستيم ، چشمهايمان را از نامحرم خاکي بر ميچيديم و قامت دلرباي او را مي نگريستيم ! اگر او را مي خواستيم ، زبان از غيبت مي بستيم و براي سلامتي و ظهورش دعا مي کرديم ! اگر او را مي خواستيم گوش از حرام بر مي داشتيم و گوش به فرمانش مي شديم ! اگر او را مي خواستيم ، ظهورش اينقدر طولاني نمي شد …!

تا وقتي مراسم جشن باشکوه نيمه شعبان براي امام زمان را با سود %15 درصد برگزار کنيم او نمي آيد ! تا وقتي براي جلوه کردن در نظر ديگران برايش نذري دهيم ، او نمي آيد !

اين خيال مرداب پندار ، ما را دلخوش کرده است! او را نمي خواهيم … قبول کنيم او را نمي خواهيم …! ميداني چرا ؟! چون

وجود نازنين امام زمانمان فرمودند : ” اگر شيعيان ما ، به اندازه آب خوردني ما را مي خواستند ، غيبت و دوران انتظار اينقدر طولاني نميشد ! “

مي بيني ! حتي او را براي سيراب شدن هم نميخواهيم ! به اندازه يک ليوان آب ! اينقدر از گناه سيراب و اشباع شده ايم که آمدن و نيامدنش برايمان يکي شده است ! به نبودنش عادت کرده ايم ! پس ديدي ، نه “ندبه ها” کاري شدند نه “ کميل ها ” جوابگو ! ما به خيال خودمان تشنه ديدارش هستيم ، اما نه ! نيستيم … تشنه بدنبال چشمه ميرود . در جستجوي آب است . نه اينکه در پي هرزآب باشد !

چشم ها را بايد شست ، جور ديگر بايد ديد …